Pierwszy krok nie musi być idealny.

Umówienie pierwszej konsultacji często wiąże się z wieloma emocjami. Być może zastanawiasz się, czy Twój problem jest „wystarczająco poważny”, czy będziesz wiedzieć, od czego zacząć albo czy ktoś naprawdę Cię zrozumie.

To naturalne.

Nie musisz mieć wszystkiego poukładanego ani wiedzieć, co powiedzieć. Nie oczekuję, że przyjdziesz z gotowymi odpowiedziami. Wystarczy, że przyjdziesz z tym, co jest dla Ciebie ważne w tym momencie.

Pierwsza konsultacja jest przede wszystkim przestrzenią do poznania Ciebie i Twojej historii.

Nie oceniam.

Nie szukam błędów.

Nie próbuję dopasować Cię do gotowych schematów.

Moim zadaniem jest stworzenie bezpiecznej atmosfery, w której będziesz mógł lub mogła opowiedzieć o swoim doświadczeniu we własnym tempie.

Czasem rozmowa płynie swobodnie od pierwszych minut.

Czasem potrzeba chwili ciszy, aby znaleźć właściwe słowa.

Obie sytuacje są w porządku.

Pierwsze spotkanie zwykle dotyczy tego, co skłoniło Cię do poszukania pomocy.

Możemy porozmawiać między innymi o:

• trudnościach, których doświadczasz obecnie,
• ważnych wydarzeniach z ostatnich miesięcy,
• relacjach z bliskimi,
• emocjach, które pojawiają się najczęściej,
• tym, co do tej pory pomagało, a co przestało działać,
• Twoich oczekiwaniach wobec spotkań.

Nie musisz odpowiadać na każde pytanie.

Jeśli jakiś temat okaże się zbyt trudny, uszanujemy Twoje granice.

To jedno z najczęstszych pytań.

Możesz zacząć od jednego zdania.

“Od jakiegoś czasu nie czuję się sobą.”

“Jest mi coraz trudniej.”

“Nie wiem, dlaczego tu jestem, ale czuję, że potrzebuję pomocy.”

To naprawdę wystarczy.

Wspólnie odnajdziemy dalszy kierunek rozmowy.

Tak.

Łzy są naturalną reakcją na trudne doświadczenia i emocje.

Nie trzeba za nie przepraszać ani ich powstrzymywać.

W gabinecie jest miejsce zarówno na smutek, złość, lęk, jak i na ciszę czy niepewność.

Każda emocja wnosi ważną informację o tym, czego doświadczasz.

Pierwsza konsultacja nie polega na szybkim stawianiu diagnoz ani udzielaniu gotowych rad.

Bardziej zależy mi na zrozumieniu Ciebie niż na pochopnym wyciąganiu wniosków.

Trwała zmiana zaczyna się od uważnego poznania historii, emocji i sposobów przeżywania świata.

To proces, którego nie warto przyspieszać.

Pod koniec konsultacji wspólnie zastanowimy się, jaka forma wsparcia będzie dla Ciebie najbardziej odpowiednia.

Może to być:

• kolejna konsultacja,
• krótkoterminowe wsparcie w kryzysie,
• lub - jeśli będzie taka potrzeba – rekomendacja innej formy pomocy.

Najważniejsze jest to, aby proponowane rozwiązanie odpowiadało Twoim potrzebom.

Czy mój problem nie jest zbyt błahy?

Jeżeli coś od dłuższego czasu zajmuje Twoje myśli lub utrudnia codzienne funkcjonowanie, zasługuje na uwagę. Nie trzeba czekać, aż sytuacja stanie się bardzo poważna.

Czy muszę opowiadać o dzieciństwie?

Nie. Rozmowa zawsze zaczyna się od tego, co jest dla Ciebie ważne tu i teraz. Jeśli w przyszłości wrócimy do wcześniejszych doświadczeń, stanie się to wtedy, gdy będziesz na to gotowy lub gotowa.

Co jeśli po pierwszym spotkaniu uznam, że to nie dla mnie?

Masz pełną swobodę w podjęciu decyzji. Pierwsza konsultacja jest również okazją do sprawdzenia, czy czujesz się bezpiecznie i czy sposób mojej pracy odpowiada Twoim potrzebom.